| |
|
Kaflar úr bókinni Inngangur Louvre-safnið í París kl. 22:46 Hinn þekkti safnstjóri Jacques Saunière skjögraði eftir sýningargangi Grande Galerie. Hann teygði sig í átt að málverkinu sem næst honum var – mynd eftir Caravaggio. Hálfáttræður maðurinn greip í gylltan rammann, togaði meistaraverkið til sín þar til það losnaði af festingunni og skall kylliflatur á bakið með málverkið í fanginu. Eins og hann hafði séð fyrir féll stálhlið niður með háum gný og lokaði innganginum að salnum. Parkettklætt gólfið nötraði og skalf. Í fjarska hringdu viðvörunarbjöllur. Safnstjórinn lá kyrr um stund, reyndi að ná andanum og átta sig á aðstæðum. Ég er enn á lífi. Hann brölti undan málverkinu og svipaðist um eftir felustað í þessari víðáttu. Ískyggilega nærri heyrðist sagt: „Ekki hreyfa þig.“ Saunière stirðnaði upp þar sem hann lá á fjórum fótum. Hann sneri höfðinu varlega. Í aðeins fimm metra fjarlægð, hinum megin við lokað hliðið, mótaði fyrir risavöxnum skugga árásarmannsins sem horfði á hann milli stálrimlanna. Hann var hár og þrekinn, hörundið var litlaust eins og á afturgöngu og hvítt hárið tekið að þynnast. Augun voru bleik, með dökkrauðum augasteinum. Albínóinn dró upp skammbyssu, beindi henni milli rimla og miðaði á safnstjórann. „Þú hefðir ekki átt að flýja.“ Hann talaði með óræðum hreim. „Segðu mér nú hvar það er.“ „Ég er búinn að segja þér það,“ sagði safnstjórinn skjálfraddaður þar sem hann kraup varnarlaus á gólfinu. „Ég veit ekki hvað þú átt við!“ „Þú lýgur!“ Maðurinn starði á hann hreyfingarlaus, nema það var flökt í draugslegum augunum. „Þú og félagar þínir lumið á svolitlu sem þið eigið ekkert í.“ Saunière fann adrenalín streyma út í líkamann. Hvernig í ósköpunum vissi maðurinn þetta? „Í kvöld kemst það aftur í réttar hendur. Ef þú segir mér hvar felustaðurinn er skal ég þyrma lífi þínu.“ Maðurinn beindi byssunni að höfði safnstjórans. „Finnst þér þess virði að deyja fyrir þetta leyndarmál?“ Saunière átti bágt með að anda. Maðurinn hallaði undir flatt, lokaði öðru auganu og miðaði byssunni. Saunière fórnaði höndum. „Bíddu,“ sagði hann hægt. „Ég skal segja þér það sem þú vilt vita.“ Safnstjórinn valdi næstu orð af kostgæfni. Hann hafði æft sig mörgum sinnum á þessari lygaþvælu … og óskað þess í hvert sinn að hann þyrfti aldrei að grípa til hennar. Árásarmaðurinn brosti lymskulega þegar safnvörðurinn hafði lokið máli sínu. „Já, þetta er nákvæmlega það sama og hinir sögðu mér.“ Saunière hrökk við. Hinir? „Ég hafði líka uppi á þeim,“ sagði þrekni maðurinn storkandi. „Öllum þremur. Þeir staðfestu það sem þú varst að segja.“ Það getur ekki verið! Saunière leit svo á að hlutverk hans og þeirra þriggja sem gegndu embættum sénéchaux væri nánast heilagt, eins heilagt og hið forna leyndarmál sem þeir varðveittu. Nú rann upp fyrir honum að hinir þrír höfðu logið því sama, eins og reglurnar kváðu á um, áður en þeir guldu fyrir með lífi sínu. Þannig átti það líka að ganga fyrir sig. Árásarmaðurinn miðaði aftur. „Þegar þú ert úr sögunni verð ég sá eini sem veit sannleikann.“ Sannleikann. Skyndilega áttaði safnstjórinn sig á þessum hryllilegu aðstæðum. Ef ég dey glatast sannleikurinn að eilífu. Hann reyndi ósjálfrátt að komast í skjól. Byssan gelti og Saunière fann fyrir brennandi sviða í kviðnum þar sem kúlan hafði grafið sig inn. Hann féll fram fyrir sig … og reyndi að láta ekki sársaukann buga sig. Síðan velti hann sér hægt á bakið og horfði í augu árásarmannsins handan við rimlana. Albínóinn miðaði á höfuð Saunières. Saunière lokaði augunum, í huga hans vógu eftirsjá og ofsahræðsla salt. Smellurinn í tómri byssunni bergmálaði um ganginn. Safnstjórinn glennti upp augun. Maðurinn leit á vopn sitt, honum virtist næstum skemmt. Hann teygði sig eftir öðru skothylki en þá var eins og hann fengi bakþanka. Hann horfði glottandi á kvið Saunières. „Ég hef lokið verki mínu hér.“ Safnstjórinn leit niður eftir hvítri skyrtunni og virti fyrir sér gatið eftir kúluna, rétt neðan við bringubeinið. Það var innrammað af litlum blóðhring. Maginn á mér. Skotið hafði samt ekki hitt hann í hjartað. Því miður. Safnstjórinn hafði fyrr á árum gegnt herþjónustu í Alsír og orðið þar vitni að óbærilega langdregnu dauðastríði særðra hermanna. Hann gæti tórt í fimmtán mínútur á meðan magasýrurnar seytluðu inn í brjóstholið og byrluðu honum smám saman eitur innan frá. „Sársauki er góður, monsieur,“ sagði maðurinn. Síðan var hann horfinn. Jacques Saunière var nú einn með sjálfum sér. Hann sneri andlitinu að stálhliðinu. Hann var innilokaður og það yrði ekki hægt að opna hliðið næstu tuttugu mínútur. Hann myndi deyja áður en hjálp bærist. Samt var óttinn sem náði nú tökum á honum öflugri en ótti hans við eigin endalok. Þekkingin má ekki deyja með mér. Ég verð að koma henni áleiðis. Hann staulaðist á lappir og sá hina þrjá myrtu reglubræður í anda. Honum varð hugsað til fyrri kynslóða … og verkefnisins sem þeim hafði verið treyst fyrir. Vitneskjan hefur varðveist mann fram af manni. Og núna allt í einu, þrátt fyrir allar varúðarráðstafanir… þrátt fyrir baktryggingarnar … var Jacques Saunière eini virki hlekkurinn, eini eftirlifandi verndari magnaðasta leyndarmáls sögunnar. Hann staulaðist á fætur. Ég verð að finna einhver ráð. Hann var lokaður inni í Grande Galerie og það var bara ein manneskja í víðri veröld sem hann gæti treyst fyrir kyndlinum. Saunière horfði upp eftir veggjum þessa glæsta fangelsis. Mörg frægustu málverk heims virtust brosa til hans, eins og gamlir kunningjar. Hann tók með harmkvælum á öllu sem hann átti. Hann vissi að hann þyrfti að nota hvert andartak sem eftir var af lífi hans til að ljúka þessu óyfirstíganlega verkefni. 1. kafli Robert Langdon var lengi að vakna. Sími hringdi í myrkrinu – það var dauf og framandi hringing. Hann þreifaði eftir náttlampanum og kveikti. Hann leit í kringum sig og sá plussklætt herbergi í endurreisnarstíl með húsgögnum í anda Loðvíks XVI., handmálaðar freskur á veggjum en sjálfur lá hann í rúmi úr rauðviði með fjórum háum rúmstólpum. Hvar í fjandanum er ég? Sloppurinn sem hékk á einum stólpanum var merktur Hotel Ritz Paris. Smám saman rofaði til. Langdon greip símtólið. „Halló.“ „Monsieur Langdon?“ sagði karlmannsrödd. „Vonandi vakti ég þig ekki.“ Langdon leit vankaður á klukkuna á náttborðinu. Hún var 00:32. Hann hafði bara sofið í hálftíma en honum fannst eins og hann væri dauður. „Þetta er í móttökunni, monsieur. Afsakið ónæðið en það er kominn maður að heimsækja þig. Hann segist eiga brýnt erindi.“ Langdon var ekki alveg með sjálfum sér. Gestur? Hann kom auga á krumpaða auglýsingu á náttborðinu. BANDARÍSKI HÁSKÓLINN Í PARÍS kynnir kvöldfyrirlestur Roberts Langdon prófessors í trúarlegri táknfræði við Harvard Það rumdi í Robert. Fyrirlesturinn í kvöld – þar sem hann var með litskyggnusýningu á heiðnum táknum sem leynst höfðu á steinum Chartres-dómkirkjunnar – hafði sennilega komið illa við einhverja íhaldssama áheyrendur. Líklegast hafði einhver trúarbragðafræðingurinn rakið slóð hans hingað, til að hella úr skálum reiði sinnar. „Fyrirgefðu,“ sagði Langdon, „en ég er dauðþreyttur og –“ „Mais, monsieur,“ ítrekaði maðurinn í móttökunni og lækkaði róminn. „Þetta er mjög mikils metinn maður sem bíður eftir þér.“ Langdon var ekki í minnsta vafa. Bók hans um trúarleg málverk og táknfræði trúarbragða hafði fært honum nokkra frægð í listheiminum, þvert gegn vilja hans. Á síðasta ári hafði frægðarsól hans hækkað enn frekar þegar hann flæktist í hitamál sem tengdist Vatíkaninu. Upp frá því hafði óendanlegur straumur af gírugum sagnfræðingum og listunnendum verið á höttunum eftir honum. „Viltu vera svo vænn,“ sagði Langdon og reyndi að vera kurteis, „að skrifa niður nafn mannsins og símanúmer og segja honum að ég skuli hringja til hans áður en ég flýg frá París á þriðjudag. Þakka þér fyrir.“ Hann lagði á áður en maðurinn í móttökunni gat andmælt. Langdon var sestur upp í rúminu og horfði nú með vanþóknun á Handbók hótelgestsins sem lá á náttborðinu. Á kápuna var letrað: SofÐu rótt í borg ljósanna. Njóttu hvíldar á Hótel Ritz í París. Hann sneri höfðinu og leit þreytulega í mannhæðarháan spegil við enda herbergisins. Maðurinn sem horfði á móti var ókunnuglegur – úfinn og þreytulegur. Þú þarft að komast í frí, Robert. Síðustu ár höfðu tekið drjúgan toll og honum fannst óskemmtilegt að sjá staðfestingu þess í speglinum. Bláu augun, sem yfirleitt voru skörp, virtust dauf og lúin. Dökk skeggrót þakti sterklega kjálka og faldi spékoppana í vöngunum. Gráu hárunum var farið að fjölga og þau dreifðust nú víða um kolsvart, þykkt hárið. Þótt samstarfskonur Langdons í háskólanum fullyrtu að þetta gerði hann bara enn gáfulegri vissi hann betur. Ef blaðamennirnir hjá Boston Magazine sæju mig núna. Í liðnum mánuði hafði Boston Magazine valið Robert Langdon sem einn af tíu áhugaverðustu mönnum Boston – honum sjálfum til lítillar gleði – þetta var vafasamur heiður sem setti hann í þá vandræðalegu stöðu að verða helsti skotspónn gárunganna í Harvard. Og á fyrirlestrinum í kvöld, fimm þúsund kílómetra að heiman, hafði þessi tilnefning enn á ný elt hann uppi. „Kæru gestir …“ sagði konan sem kynnti hann fyrir fullu húsi áheyrenda í Pavillon Dauphine, fyrirlestrasal Bandaríska háskólans í París: „Það er óþarfi að kynna gest okkar í kvöld. Hann hefur skrifað fjölda bóka: Táknheimur leynifélaganna, List Illuminati, Hið týnda tungumál myndletursins og þegar ég segi að hann hafi samið bókina um Táknfræði trúarbragðanna meina ég það bókstaflega. Mörg ykkar styðjast við verk hans í námi.“ Nemendur í hópi áhorfenda kinkuðu ákaft kolli. „Ég hafði ætlað að kynna hann í kvöld með því að rekja glæstan feril hans. En …“ Hún gaut augum kankvíslega á Langdon sem sat uppi á sviði. „Einn áheyrandi gaukaði að mér efni sem gefur tilefni til mun … hvað eigum við að segja ... áhugaverðari kynningar.“ Hún veifaði Boston Magazine framan í áheyrendur. Langdon hrökk í kút. Hvar í ósköpunum gróf hún þetta upp? Kynnirinn las upp valda kafla úr greininni og Langdon fann hvernig hann sökk dýpra og dýpra ofan í stólinn. Hálfri mínútu síðar var áheyrendaskarinn farinn að glotta og konan sýndi engin merki þess að hún ætlaði að hætta lestrinum. „Í fyrra bætti hann enn einni skrautfjöður í hatt sinn þegar hann neitaði að ræða opinberlega um sinn þátt í páfakjöri Vatíkansins.“ Kynnirinn gaf áheyrendum enn frekar undir fótinn. „Viljið þið fá að heyra meira?“ Mannfjöldinn klappaði. Það verður einhver að þagga niður í henni, hugsaði Langdon þegar konan leit aftur í blaðið. „Þótt ekki sé hægt að segja að Langdon sé eins myndarlegur og sumir af þeim yngri sem tilnefndir voru, hefur þessi ríflega fertugi háskólamaður meiri persónutöfra en flestir hinna. Ekki spillir fyrir að hann hefur óvenju djúpa barítónrödd sem kvennemendur hans segja að sé sannkallað „eyrnakonfekt“.“ Salurinn sprakk úr hlátri. Langdon kreisti fram þvingað bros. Hann vissi hvað kæmi næst – einhver fíflaleg athugasemd um „Harrison Ford í tweed-jakka“ – og þar sem hann hafði loksins talið óhætt að klæðast aftur tweed-jakkanum sínum og rúllukragapeysunni við þetta tækifæri ákvað hann að grípa til sinna ráða. „Þakka þér fyrir, Monique,“ sagði Langdon, reis snöggt á fætur og hrakti kynninn úr ræðustólnum. „Blaðamaður Boston Magazine hefur ágæta skáldagáfu.“ Hann sneri sér að áheyrendum og andvarpaði vandræðalega. „Og ef ég kemst að því hver gróf upp þessa grein mun ég sjá til þess að landvistarleyfi viðkomandi verði snarlega afturkallað.“ Áheyrendur hlógu dátt. „Jæja, kæru áheyrendur, eins og þið öll vitið er ég hingað kominn til að tala um áhrifamátt táknanna …“ Hringing í hótelsíma Langdons rauf þögnina á ný. Hann þreif tólið. „Halló!“ Eins og búast mátti við var þetta maðurinn í móttökunni. „Herra Langdon, fyrirgefðu aftur. Ég hringi núna til að láta þig vita að gesturinn er á leiðinni upp til þín. Mér fannst rétt að vara þig við.“ Langdon var glaðvaknaður. „Gafstu einhverjum leyfi til að koma hingað upp?“ „Ég biðst velvirðingar, monsieur, en svona menn … Ég hef bara ekki leyfi til að stöðva þá.“ „Hver er þetta eiginlega?“ En maðurinn í móttökunni var búinn að leggja á. Svo til samtímis var bankað fast á dyrnar. Langdon renndi sér hikandi fram úr rúminu og fann hvernig tærnar sukku ofan í þykkt gólfteppið. Hann smeygði sér í sloppinn og gekk að dyrunum. „Hver er þetta?“ „Herra Langdon. Ég þarf að ræða við þig.“ Maðurinn talaði ensku með áberandi frönskum hreim – röddin var hvell og myndugleg. „Ég heiti Jérôme Collet. Ég er lögreglufulltrúi hjá Direction Centrale Police Judiciaire.“ Langdon hikaði. Franska rannsóknarlögreglan? DCPJ var hliðstæða FBI í Bandaríkjunum. Langdon opnaði dyrnar varlega í hálfa gátt án þess að losa öryggiskeðjuna. Andlitið sem við honum blasti var magurt og sviplítið. Maðurinn var horaður, klæddur í bláan einkennisbúning. „Má ég koma inn fyrir?“ spurði maðurinn. Langdon var á báðum áttum, honum fannst óþægilegt hvernig daufleg augu gestsins mældu hann út. „Hvað er að?“ „Yfirmaður minn þarf á sérfræðiþekkingu þinni að halda við rannsókn á sakamáli.“ „Núna?“ stundi Langdon upp. „Um miðja nótt.“ „Er rétt að þú hafir átt að hitta safnstjóra Louvre fyrr í kvöld?“ Langdon fann fyrir skyndilegu óöryggi. Hann hafði átt stefnumót við hinn virta safnstjóra Jacques Saunière eftir fyrirlestur sinn þá um kvöldið en Saunière hafði ekki látið sjá sig. „Já, hvernig vissirðu það?“ „Við fundum nafnið þitt í dagbókinni hans.“ „Ég vona að allt sé í lagi.“ Lögreglumaðurinn andvarpaði þunglega og smeygði Polaroid-mynd inn um gættina. Langdon stirðnaði upp þegar hann sá myndina. „Það er tæp klukkustund síðan myndin var tekin. Inni í Louvre.“ Langdon virti afkáralega myndina fyrir sér, ónotatilfinning sem hann hafði fyrst fundið fyrir vék fyrir snöggri bræði: „Hver gerir svona lagað?“ „Við vorum að vona að þú gætir einmitt hjálpað okkur að svara þeirri spurningu, í ljósi þess að þú ert sérfræðingur í táknfræði og áttir þar að auki stefnumót við Saunière í kvöld.“ Langdon starði á myndina og fann hvernig hrollurinn blandaðist nú frekari skelfingu. Myndin var í senn hræðileg og afar einkennileg en um leið minnti hún á dálítið sem Langdon hafði séð áður. Rúmu ári fyrr hafði honum borist í hendur mynd af látnum manni og áþekk hjálparbeiðni. Sólarhring síðar stóð hann sjálfur við dauðans dyr í Vatíkaninu í Róm. Þessi mynd var gjörólík en samt voru aðstæðurnar eitthvað svo kunnuglegar. Lögreglumaðurinn leit á úrið og sagði: „Yfirmaður minn bíður eftir þér.“ Langdon heyrði naumast í honum. Hann gat ekki slitið augun af myndinni. „Þetta tákn hérna og líkaminn er í svo sérkennilegri …“ „Stellingu?“ botnaði lögreglumaðurinn. Langdon kinkaði kolli. Honum rann kalt vatn milli skinns og hörunds. Hann leit upp. „Ég get ekki ímyndað mér hver gerir svona lagað.“ Lögreglumaðurinn var hörkulegur á svip. „Þú skilur þetta ekki, herra Langdon. Það sem þú sérð á myndinni hérna …“ Hann hikaði. „Herra Saunière gerði þetta við sig sjálfur.“ 2. kafli Í tæplega tveggja kílómetra fjarlægð haltraði klunnalegi albínóinn Sílas inn um anddyri glæsilegrar, rauðbrúnnar sandsteinsbyggingar við Rue de la Bruyère. Cilice-gaddabeltið sem var strengt um læri hans stakkst inn í holdið en samt ómaði gleðisöngur í sál hans yfir vel unnum störfum í þjónustu Drottins. Sársauki er góður. Hann skimaði rauðeygður í kringum sig þegar hann kom inn í anddyrið. Þar var enginn. Hann gekk hljóðlega upp tröppurnar til að vekja ekki aðra Opus Dei félaga. Herbergisdyrnar voru ólæstar, hér voru lásar ekki leyfðir. Hann gekk inn og lokaði á eftir sér. Herbergið var íburðarlaust – harðviður á gólfum, furukommóða og rúmdýna í einu horninu þar sem hann svaf. Hann var hér gestkomandi þessa vikuna en hafði verið svo lánsamur að eiga sams konar afdrep í New York í mörg ár. Drottinn hefur skotið yfir mig skjólshúsi og gefið lífi mínu tilgang. Í kvöld fannst Sílasi hann loksins vera byrjaður að endurgjalda skuld sína. Hann flýtti sér að kommóðunni, fann þar farsíma falinn í neðstu skúffunni og hringdi. „Já?“ svaraði karlmannsrödd. „Meistari, ég er kominn til baka.“ „Leystu frá skjóðunni,“ sagði röddin skipandi en virtist létt að heyra frá honum. „Ég er búinn að afgreiða þá, alla fjóra. Þrjá sénéchaux … og sjálfan Reglumeistarann.“ Það var þögn í símanum eins og verið væri að biðjast fyrir. „Þú ert þá með upplýsingarnar?“ „Þeir höfðu allir sömu sögu að segja. Hver og einn þeirra.“ „Og þú trúðir þeim?“ „Það gat ekki verið tilviljun hvað þeir voru samhljóða.“ „Stórkostlegt. Ég óttaðist að annálaðar varúðarráðstafanir bræðralagsins yrðu okkur þrándur í götu.“ „Hræðslan við dauðann er magnað afl.“ „Jæja, ágæti lærisveinn, segðu mér allt af létta.“ Sílas vissi að upplýsingarnar sem hann hafði kreist út úr fórnarlömbum sínum kæmu á óvart. „Meistari, þeir staðfestu allir fjórir að clef de voûte – hinn sögufrægi lykilsteinn – væri til.“ Sílas heyrði að viðmælandi hans greip andann á lofti og skynjaði hve Meistarinn var upprifinn. „Lykilsteinninn. Einmitt, eins og okkur grunaði.“ Samkvæmt sögusögnum hafði bræðralagið látið gera leiðarvísi úr steini – clef de voûte … eða lykilstein – sem í höfðu verið höggnar leiðbeiningar um hvernig finna mætti mesta leyndardóm bræðralagsins … leyndardóm sem er svo stórbrotinn og mikilvægur að það helgar sig varðveislu hans. „Þegar við höfum náð lykilsteininum,“ sagði Meistarinn, „erum við bara einu skrefi frá settu marki.“ „Við erum nær en þú heldur. Lykilsteinninn er hér í París.“ „Í París? Ótrúlegt. Þetta er eiginlega of einfalt.“ Sílas rifjaði upp atburði kvöldsins … hvernig fórnarlömbin fjögur höfðu í örvæntingu, rétt áður en þau horfðust í augu við dauðann, öll reynt að bjarga sínu guðlausa skinni með því að ljóstra upp leyndarmálinu. Allir höfðu þeir sagt Sílasi það sama – að lykilsteinninn væri vandlega falinn á tilteknum stað inni í einni af hinum fornu kirkjum Parísarborgar – Eglise de Saint-Sulpice. „Inni í guðshúsi,“ hrópaði Meistarinn. „Þeir eru að hæðast að okkur!“ „Eins og þeir hafa gert öldum saman.“ Meistarinn þagnaði, líkt og hann væri að njóta sigurstundarinnar. Loks sagði hann: „Þú hefur unnið Drottni mikið gagn. Öldum saman höfum við beðið þessa. Þú verður að ná í steininn fyrir mig. Núna, strax. Í kvöld. Þú veist hvað er í húfi.“ Sílas vissi að það var óendanlega mikið í húfi. En það var samt nær óhugsandi að hlýða Meistaranum. „En kirkjan er óvinnandi vígi. Sérstaklega að næturlagi. Hvernig á ég að komast inn?“ Meistarinn útskýrði valdsmannslega hvað gera þyrfti. Þegar Sílas lagði á fékk hann gæsahúð af eftirvæntingu. Klukkustund, sagði hann við sjálfan sig og fann hvað hann var Meistaranum þakklátur fyrir að gefa honum tóm til að gera yfirbót áður en hann stigi inn í musteri Guðs. Ég verð að hreinsa sál mína af syndum dagsins. Syndirnar sem hann hafði drýgt um daginn höfðu helgan tilgang. Baráttan við óvini Drottins hafði varað öldum saman. Fyrirgefningin var vís. Samt vissi Sílas að friðþægingin krafðist fórna. Hann dró fyrir gluggann, afklæddist og kraup í miðju herberginu. Hann leit niður og virti fyrir sér gaddabeltið sem spennt var um læri hans. Sannir förunautar á Veginum báru þetta belti – leðuról lagða beittum járngöddum sem stungust inn í holdið og voru áminning um kvöl og pínu Krists. Sársaukinn sem beltið olli hjálpaði líka til við að temja girndir holdsins. Þótt Sílas hefði borið beltið lengur en þær tvær klukkustundir sem til var ætlast vissi hann að þetta var enginn venjulegur dagur. Hann greip um ólina og herti á beltinu um eitt gat, hann kveinkaði sér örlítið þegar gaddarnir sukku dýpra inn í lærið. Hann dró djúpt andann og naut hreinsandi máttar sársaukans. Sársauki er góður, hvíslaði Sílas og vitnaði þar í heilaga möntru föður Josemaría Escrivá – meistara allra meistara. Þótt Escrivá hefði fallið frá árið 1975 lifði vísdómur hans góðu lífi og þúsundir tryggra fylgismanna um heim allan hvísluðu orð hans þegar þeir féllu á kné og tóku þátt í þeirri helgu athöfn sem kölluð er „deyðing holdsins“. Sílas gaut augum á reipi sem á var hnýttur fjöldi hnúta og lá í snyrtilegum vafningi á gólfinu við hlið hans. Aginn. Hnútarnir voru þaktir storknuðu blóði. Sílas fór með stutta bæn, hann þráði sársaukafulla aflausn synda sinna. Síðan greip hann í annan enda reipisins, lokaði augum og sveiflaði svipunni yfir axlirnar svo hnútarnir börðust í bak hans. Þannig sló hann reipinu aftur og aftur yfir axlirnar og hýddi sig á bakinu. Castigo corpus meum. Loks fann hann blóðið byrja að seytla fram. 3. kafli Ferskur aprílblærinn smaug inn um opinn glugga Citroën ZX bílsins sem þaut í suðurátt framhjá Óperunni, yfir Place Vendôme. Í farþegasætinu sat Robert Langdon sem fannst borgin æða hjá á meðan hann reyndi að skilja hvað um væri að vera. Hann hafði farið í sturtu og rakað sig svo nú leit hann þokkalega út en hann var ekki vitund rólegri. Jacques Saunière er látinn. Langdon tók dauða safnstjórans nærri sér. Þrátt fyrir að Saunière þætti einþykkur var ekki annað hægt en að fyllast lotningu gagnvart einlægum og ástríðufullum listáhuga hans. Bækur hans um leynd tákn í verkum Poussins og Teniers voru meðal þess sem Langdon þótti hvað skemmtilegast að kenna. Hann hafði hlakkað mikið til stefnumótsins við Saunière þetta kvöld og því urðu vonbrigðin mikil þegar hann lét ekki sjá sig. Aftur birtist myndin af líki safnstjórans fyrir hugskotssjónum hans. Gerði Jacques Saunière þetta við sig sjálfur? Langdon leit út um gluggann og reyndi að má myndina úr huga sér. Fyrir utan var ró að færast yfir borgina, götusalar voru á heimleið með söluvagna sína, þjónar báru ruslapoka út á gangstéttir, nokkur ástfangin pör hjúfruðu sig saman til að halda á sér hita í kvöldkulinu sem bar með sér angan jasmínublómanna. Citroën-bílnum var ekið af öryggi í gegnum umferðaröngþveitið; skerandi, tvítóna sírenuvælið opnaði braut á milli bílanna. „Le capitaine var feginn að frétta að þú værir enn í París,“ sagði lögreglufulltrúinn, hann hafði ekki opnað munninn frá því þeir fóru frá hótelinu. „Heppileg tilviljun.“ Langdon fannst satt að segja ekkert heppilegt við þetta og tilviljun var hugtak sem hann treysti ekki fyllilega. Langdon hafði varið kröftum sínum í að rannsaka duldar tengingar milli ólíkra tákna og hugmynda og leit því á sögu heimsins sem þéttriðinn vef samtengdra atvika. Tengingarnar eru kannski ekki alltaf svo augljósar, predikaði hann oft yfir nemendum sínum í táknfræðitímum í Harvard, en þær eru þarna samt, rétt undir yfirborðinu. „Er það ekki rétt ályktað,“ spurði Langdon, „að þið fenguð upplýsingar um dvalarstað minn hjá Bandaríska háskólanum í París?“ Bílstjórinn hristi höfuðið. „Interpol.“ Interpol, hugsaði Langdon. Auðvitað. Hann hafði gleymt því að þessi meinleysislega beiðni allra hótela um að gestir framvísi vegabréfi við innritun var annað og meira en formsatriði – það voru lög. Á hverju kvöldi gátu starfsmenn Interpol sagt nákvæmlega til um hver svæfi hvar um alla Evrópu. Það hafði örugglega ekki tekið meira en fimm sekúndur að hafa uppi á Langdon á Ritz-hótelinu. Citroën-bíllinn jók hraðann suður í gegnum borgina. Á hægri hönd gnæfði Eiffel-turninn í fjarska, baðaður ljósum. Þegar Langdon kom auga á hann minntist hann loforðsins sem þau Vittoria höfðu gefið hvort öðru í hálfkæringi fyrir ári, að hittast á hálfs árs fresti á einhverjum af hinum fjölmörgu rómantísku stöðum í veröldinni. Langdon var viss um að Eiffel-turninn kæmist á listann þeirra. Því miður hafði hann ekki kysst Vittoriu síðan í mannþrönginni á flugvellinum í Róm fyrir ári. „Fórstu upp á hana?“ spurði lögreglumaðurinn og leit út um hliðarrúðuna. Langdon horfði undrandi á hann, viss um að sér hefði misheyrst. „Hún er falleg, ekki satt?“ Hann nikkaði höfðinu í átt að Eiffel-turninum. „Fórstu upp á turnspíruna?“ Langdon hristi höfuðið. „Nei, ég hef aldrei farið upp í turninn.“ „Þessi bygging er tákn Frakklands. Mér finnst hún fullkomin.“ Langdon kinkaði annars hugar kolli. Táknfræðingar höfðu oft bent á að Frakkland – land sem var annálað fyrir karlrembu, flagara og lágvaxna leiðtoga eins og Napóleon og Pepin, sem þjáðust af minnimáttarkennd – hefði ekki getað valið sér betra þjóðartákn en þennan risavaxna reður. Þegar þeir komu að gatnamótunum við Rue de Rivoli logaði rautt ljós á götuvitanum en Citroën-bíllinn hægði ekki ferðina. Lögreglufulltrúinn gaf í svo farartækið þaut yfir gatnamótin og inn í skógi vaxið umhverfi Rue Castiglione sem liggur þarna norðan megin inn í hina þekktu Tuileries-garða – Central Park Parísarbúa. Flestir ferðalangar misskilja nafnið Jardins des Tuileries og tengja það þeim þúsundum túlípana sem þarna blómstra en Tuileries vísar í annað og óskemmtilegra fyrirbæri. Þarna var eitt sinn risavaxinn drullupyttur en í hann sóttu byggingarverktakar Parísar leir til framleiðslu á rauðu þakskífunum – tuiles – sem eru svo áberandi í borginni. Þegar inn í mannlausan garðinn var komið teygði lögreglufulltrúinn sig í takka og slökkti á sírenunum. Langdon dró djúpt andann, hann var þögninni feginn. Skær framljós bílsins lýstu upp grófan malarstíg, dynur hjólbarðanna í mölinni hljómaði líkt og sefjandi tónverk. Langdon hafði alltaf talið Tuileries helgan reit. Það var einmitt í þessum garði sem Claude Monet hafði gert tilraunir sínar með form og liti og lagt grunninn að impressjónistahreyfingunni. En í kvöld grúfði einkennilegur drungi yfir staðnum. Lögreglufulltrúinn beygði til vinstri og tók stefnuna í vestur eftir breiðum stíg sem gekk í gegnum miðjan garðinn. Þeir sveigðu framhjá tjörn og við Langdon blasti risavaxið bogahlið úr steini við enda Tuileries-garðanna. Arc de Carrousel. Þó að eitt sinn hefðu verið haldnar svallkenndar helgiathafnir við Arc du Carrousel héldu ástríðufullir listunnendur staðinn í heiðri af öðrum orsökum. Frá flötinni við enda garðsins blöstu við fjögur bestu listasöfn veraldar … eitt í hverri höfuðátt. Út um hliðarrúðuna farþegamegin, sunnan við Signu og Quai Voltaire, sá Langdon tilkomumikla, upplýsta framhlið gömlu lestarstöðvarinnar sem nú hafði fengið nýtt hlutverk – þar var nú Musée d’Orsay. Á vinstri hönd sá hann glitta í þak hinnar nútímalegu Pompidou-miðstöðvar þar sem nútímalistasafnið var til húsa. Fyrir aftan sig í vestri vissi Langdon að broddsúla Ramsesar gnæfði yfir trjánum, kennileiti Musée de Jeu de Paume. Beint framundan í austri, við enda malarstígsins, blasti loks við Langdon hin glæsilega endurreisnarhöll sem í var frægasta listasafn heims. Musée du Louvre. Langdon fann votta fyrir gamalkunnugri aðdáun þegar augu hans reyndu árangurslaust að fá yfirsýn yfir þessa gríðarstóru byggingu. Handan við víðáttumikið torg bar stórfenglega framhlið Louvre-safnsins við Parísarhimininn líkt og borgarvirki. Louvre er lengsta bygging Evrópu og í laginu eins og risavaxin skeifa. Hún er lengri en sem nemur þremur Eiffel-turnum liggjandi á hlið. Torgið er yfir þrjú hundruð þúsund fermetrar en nær þó ekki að skyggja á mikilfengleika sjálfrar byggingarinnar. Langdon hafði einu sinni gengið fimm kílómetra langt safnið endanna á milli. Það tæki mann um fimm vikur að virða fyrir sér alla þá 65.300 listmuni sem safnið hefur að geyma en flestir gestir fara í gegnum það á hundavaði, skoða það sem Langdon kallaði „vasaútgáfuna af Louvre“ – í því felst að þjóta á mettíma á milli þriggja þekktustu verka safnsins; Monu Lisu, Venusar frá Miló og Nike frá Samóþrake. Art Buchwald grobbaði sig af því að hafa séð öll þrjú meistaraverkin á fimm mínútum og fimmtíu og fimm sekúndum. Bílstjórinn teygði sig eftir talstöðinni og sagði hratt á frönsku: „Monsieur Langdon est arrivé. Deux minutes.“ Óskiljanlegt svar barst í gegnum brakandi talstöðina. Bílstjórinn setti tækið aftur á sinn stað og sneri sér að Langdon. „Capitaine tekur á móti þér við aðalinnganginn.“ Hann tók ekkert mark á skiltum sem bönnuðu alla umferð á torginu heldur gaf í svo Citroën-bíllinn hentist yfir kantsteininn. Nú blasti glæsilegur aðalinngangurinn við. Í kringum hann voru sjö þríhyrndar tjarnir með upplýstum gosbrunnum. La Pyramide. Nýi inngangurinn að Louvre var nánast eins frægur og sjálft safnið. Hinn umdeildi glerpíramídi var hannaður af kínversk-bandaríska arkitektinum I. M. Pei og vakti enn reiði þeirra sem vildu varðveita yfirbragð endurreisnartímabilsins á torginu. Goethe hafði eitt sinn lýst byggingarlist sem frosinni tónlist en andstæðingar Peis lýstu píramídanum eins og ískrandi nögl á krítartöflu. Aðdáendur Peis lofsungu aftur á móti tuttugu metra háan glerskúlptúrinn og sögðu verkið byggjast á stórkostlegu samspili fornra byggingarforma og nútímatækni – það væri táknræn brú milli þess gamla og þess nýja – og fleyti þannig Louvre inn í nýja öld. „Líst þér á píramídann okkar?“ spurði lögreglufulltrúinn. Langdon glotti. Frakkar virtust njóta þess að spyrja Bandaríkjamenn þessarar spurningar. Þar bjó auðvitað ýmislegt undir. Ef maður gekkst við því að þykja hann tilkomumikill var maður samstundis stimplaður sem smekklaus útlendingur. En ef maður sagði að hann væri ljótur þótti það gróf móðgun í garð Frakka. „Mitterand var stórhuga,“ svaraði Langdon og hliðraði sér hjá spurningunni. Forsetinn fyrrverandi sem lét byggja píramídann var sagður þjást af „faraó-komplex“. Mitterand var svo ástríðufullur áhugamaður um egypska menningu að honum tókst upp á sitt eindæmi að fylla Parísarborg af alls kyns egypskum listaverkum, styttum og broddsúlum, enda var hann kallaður Sfinxin af mörgum samlöndum sínum. „Hvað heitir lögregluforinginn?“ spurði Langdon til að skipta um umræðuefni. „Bezu Fache,“ sagði bílstjórinn og tók stefnuna á aðalinnganginn undir píramídanum. „Við köllum hann le Taureau.“ Langdon leit á bílstjórann og velti fyrir sér hvort allir Frakkar væru uppnefndir með einhverju dularfullu dýrsheiti. „Kallið þið yfirmann ykkar Nautið?“ Maðurinn lyfti brúnum. „Þú ert betri í frönsku en þú vilt vera láta, Monsieur Langdon.“ Ég kann ekki neitt í frönsku, hugsaði Langdon, en ég er ágætlega að mér í táknfræði stjörnumerkjanna. Taurus er nautsmerkið. Tákn stjörnufræðinnar eru alls staðar þau sömu. Lögreglufulltrúinn stöðvaði bílinn og benti milli tveggja gosbrunna á stórar dyr á einni hlið píramídans. „Þarna er inngangurinn. Gangi þér vel, monsieur.“ „Kemur þú ekki líka?“ „Mér var sagt að skilja þig eftir hér. Ég hef öðrum hnöppum að hneppa.“ Langdon andvarpaði og steig út. Þú stjórnar. Lögreglufulltrúinn þandi vélina og ók af stað. Þarna sem Langdon stóð aleinn og sá afturljósin fjarlægjast datt honum í hug að sér gæti auðveldlega snúist hugur, hann gæti gengið í burt, náð í leigubíl og farið aftur að sofa. En honum sagði svo hugur að sennilega væri það ekki vel til fundið. Hann gekk í átt að gosbrunnunum og fékk óþægilega á tilfinninguna að hann væri í þann mund að stíga yfir ímyndaðan þröskuld og inn í annan heim. Draumkennt andrúmsloft kvöldsins hélt áfram að magnast. Fyrir tuttugu mínútum lá hann sofandi uppi á hótelherbergi. Nú stóð hann fyrir framan gagnsæjan píramída sem var byggður af Sfinx og beið eftir lögregluforingja sem var kallaður Nautið. Ég er lokaður inni í málverki eftir Salvador Dalí, hugsaði hann með sér. Langdon gekk rösklega í átt að innganginum – risastórum snúningsdyrum. Það var skuggsýnt í anddyrinu og engan þar að sjá. Á ég að banka? Langdon velti fyrir sér hvort einhver hinna virðulegu sérfræðinga í sögu Egyptalands sem störfuðu við Harvard hefði lent í því að drepa á dyr píramída í von um að einhver opnaði. Hann ætlaði að fara að banka þegar út úr myrkrinu fyrir innan birtist maður; hann kom hlaupandi upp hringstiga. Maðurinn var þrekinn og dökkur yfirlitum, minnti svolítið á Neanderdalsmann, klæddur svörtum, tvíhnepptum jakka sem stóð honum á beini. Hann nálgaðist á sínum kubbslegu, sterklegu fótleggjum og það fór ekki á milli mála að þetta var maður sem átti töluvert undir sér. Hann talaði í farsíma en sleit samtalinu þegar þeir hittust. „Ég er Bezu Fache,“ tilkynnti hann um leið og snúningsdyrnar skiluðu Langdon inn fyrir. „Yfirmaður rannsóknarlögreglunnar.“ Röddin var við hæfi – muldur neðan úr maga … eins og stormur í aðsigi. Langdon rétti fram höndina. „Robert Langdon.“ Handtakið var svo þétt að Langdon verkjaði. „Ég sá myndina,“ sagði Langdon. „Félagi þinn sagði að Jacques Saunière hefði gert þetta við sig sjálfur –“ „Herra Langdon,“ sagði Fache og leit á hann með sínum dökku augum. „Á myndinni sést aðeins hluti af því sem Saunière gerði.“ 4. kafli Bezu Fache lögregluforingi minnti á naut í flagi. Breiðar axlirnar voru kýttar og hakan keyrð ofan í bringu. Hann greiddi svart, gljáandi hárið aftur á hnakka þannig að há kollvikin og loðnar augabrúnirnar sköguðu fram eins og stefni herskips. Þegar hann óð áfram var eins og augun væru að svíða jörðina framundan, einbeitnin skein úr þeim og virtist staðfesta það orð sem af honum fór sem harðjaxli. Langdon elti foringjann niður hinar frægu marmaratröppur ofan í salinn fyrir neðan glerpíramídann. Á leiðinni gengu þeir framhjá tveimur lögreglumönnum vopnuðum vélbyssum. Skilaboðin voru skýr: Enginn fer inn nema með samþykki Fache lögregluforingja. Langdon fann kvíðann magnast innra með sér þegar yfirborð jarðarinnar hvarf sjónum hans. Viðmót Faches var allt annað en vinsamlegt og á þessum tíma sólarhrings var Louvre-safnið næstum eins og grafhýsi. Tröppurnar voru lýstar með daufu leiðarljósi í ökklahæð, líkt og þrep í myrkvuðum bíósal. Langdon heyrði hvernig fótatak þeirra bergmálaði í glerþakinu fyrir ofan. Þegar hann leit upp sá hann móta fyrir upplýstum vatnsúða úr gosbrunni handan glersins. „Ertu sáttur við þetta?“ spurði Fache og vísaði með breiðri höku sinni upp á við. Langdon andvarpaði, hann var of þreyttur til að leika þennan leik. „Já, mér þykja þessir píramídar ykkar alveg magnaðir.“ Fache fussaði. „Þeir eru eins og ör í andliti borgarinnar.“ Eitt – núll. Langdon fann að erfitt yrði að gera gestgjafa hans til geðs. Hann velti fyrir sér hvort Fache hefði hugmynd um að píramídinn hafði samkvæmt sérstakri ósk Mitterrands verið settur saman úr nákvæmlega 666 rúðuglerjum – þetta var undarleg ósk sem hafði alla tíð vakið fjörugar umræður meðal samsæriskenningamanna sem halda því fram að 666 sé tala djöfulsins. Langdon ákvað að vekja ekki máls á þessu. Eftir því sem neðar dró opnaðist smám saman útsýni inn í myrka skolta anddyrisins. Gólfflötur þessarar nýbyggðu neðanjarðarhvelfingar Louvre var sautján metrum fyrir neðan yfirborðið, um tuttugu þúsund fermetrar að stærð og þandist út í ýmsar áttir eins og endalaus hellir. Salurinn var klæddur með hlýlegum marmarasteini sem tónaði vel við hunangslitan steininn utan á Louvre. Anddyrið var yfirleitt iðandi af sólarljósi og ferðamönnum. Nú í kvöld var það aftur á móti eyðilegt og dimmt og minnti frekar á kalda grafhvelfingu. „Hvað um öryggisverði safnsins?“ spurði Langdon. „En quarantaine,“ svaraði Fache, eins og Langdon hefði verið að efast um heiðarleika lögreglumannanna. „Það er augljóst að einhver óboðinn gestur hefur komist hingað inn í kvöld. Það er verið að yfirheyra alla næturverði safnsins í Sully-álmunni. Menn mínir hafa tekið við öryggisgæslu safnsins í bili.“ Langdon kinkaði kolli og reyndi að halda í við hinn skrefstóra Fache. „Hversu vel þekktirðu Jacques Saunière?“ spurði foringinn. „Í rauninni ekki neitt. Við höfðum aldrei hist.“ Fache virtist undrandi. „Ætlaðir þú að hitta hann í fyrsta skipti í kvöld?“ „Já. Við ætluðum að hittast í móttöku í Bandaríska háskólanum eftir fyrirlestur minn en hann lét ekki sjá sig.“ Fache hripaði niður einhverja punkta í minniskompu. Á göngunni rak Langdon augun í annan og óþekktari píramída – La Pyramide Inversée – mikinn þakglugga sem hékk eins og dropasteinn niður úr loftinu í hvelfingu sem var samtengd anddyrinu. Fache vísaði Langdon upp nokkrar tröppur og að löngum, hvelfdum súlnagangi. Fyrir ofan innganginn var skilti sem á stóð: Denon. Denon-álman var frægust af þremur meginálmum Louvre-safnsins. „Hver boðaði til fundarins í kvöld?“ spurði Fache allt í einu. „Þú eða hann?“ Þetta var svolítið undarleg spurning. „ Saunière,“ svaraði Langdon um leið og þeir gengu af stað inn ganginn. „Ritari hans sendi mér tölvupóst fyrir nokkrum vikum. Hún sagði að Saunière hefði frétt að ég ætlaði að halda fyrirlestur í París í mánuðinum og að hann langaði að hitta mig að máli meðan ég dveldi hér.“ „Til að ræða hvað?“ „Ég veit það ekki. Listir, býst ég við. Við eigum sameiginleg áhugamál.“ Fache virtist vantrúaður. „Hefurðu ekki hugmynd um hvað þessi fundur átti að snúast um?“ Langdon neitaði. Hann hafði verið forvitinn en ekki kunnað við að spyrja nánar. Jacques Saunière var afar virtur á sínu sviði en kunnur fyrir hlédrægni og ómannblendni. Langdon kvaðst einfaldlega hafa litið á það sem lán að fá tækifæri til að hitta hann. „Herra Langdon, geturðu ekki að minnsta kosti reynt að geta þér til um hvað hinn látni ætlaði að ræða um við þig kvöldið sem hann var myrtur? Það gæti hjálpað til við rannsóknina.“ Langdon fannst broddurinn í spurningunni óþægilegur. „Mér er það lífsins ómögulegt. Ég spurði ekki. Mér fannst það upphefð að hann skyldi yfirleitt hafa samband við mig. Ég er mikill aðdáandi verka Saunières. Ég nota bækur hans oft í kennslu.“ Fache skrifaði þetta hjá sér í minnisbókina. Mennirnir tveir voru nú komnir áleiðis eftir Denon-álmunni og framundan blöstu við tveir samhliða rúllustigar en hvorugur þeirra var í gangi. „Þið áttuð sem sagt sameiginleg áhugamál?“ „Já. Staðreyndin er sú að ég hef allt síðasta ár einkum fengist við að skrifa handrit að bók sem fjallar að stærstum hluta um sérsvið Saunières. Ég hlakkaði til að ausa úr viskubrunni hans.“ Fache leit upp. „Hvað áttu við?“ Hann skildi augljóslega ekki líkinguna. „Ég hlakkaði til að heyra hvað hann hefði að segja um viðfangsefnið.“ „Ég skil. Og hvert var viðfangsefnið?“ Langdon hikaði. Hann vissi ekki alveg hvernig hann ætti að koma orðum að því. „Í stuttu máli fjallar bókin um helgimyndir af kvendýrlingum – það er að segja um helgar konur, listina og táknin sem tengjast þeim.“ Fache renndi kubbslegum fingrunum í gegnum hárið. „Og Saunière var vel að sér um þetta efni?“ „Enginn var eins fróður um það og hann.“ „Ég skil.“ Langdon hafði á tilfinningunni að Fache skildi ekki baun. Jacques Saunière var talinn helsti sérfræðingur heims í helgimyndum af kvendýrlingum. Ekki var nóg með að Saunière hefði persónulega brennandi áhuga á helgimunum sem tengdust frjósemi, gyðjudýrkun, Wicca-átrúnaði og hinum heilaga kvenleika heldur hafði honum á tuttugu ára ferli sem safnstjóra tekist að gera Louvre að heimsins stærsta safni listgripa sem snertu gyðjudýrkun – þar mátti finna veldissprota kvenpresta við hinn forna gríska helgidóm í Delfí, Merkúrsstafi úr gulli, hundruð egypskra T-krossa sem líkjast litlum standandi englum, hringlur sem voru notaðar til að hrekja burt illa anda í Egyptalandi til forna og mikið safn af styttum sem sýna gyðjuna Ísis gefa Hórusi brjóst. „Kannski Saunière hafi vitað af handritinu þínu?“ sagði Fache. „Og kallað þig til fundar við sig til að bjóða fram aðstoð sína við bókarskrifin?“ Langdon hristi höfuðið. „Í rauninni veit enginn um þessa bók nema útgefandinn minn. Ég er enn að vinna að handritinu.“ Fache þagði. Langdon nefndi ekki hina ástæðu þess að hann hafði ekki sýnt fleirum handritið. Í þessu þrjú hundruð síðna uppkasti – sem bar vinnutitilinn Tákn hinnar týndu helgu meyjar – mátti finna ýmsar mjög umdeilanlegar túlkanir á þekktum helgimyndum sem vafalítið áttu eftir að vekja úlfaþyt. Nú þegar Langdon nálgaðist kyrrstæðu rúllustigana áttaði hann sig á að Fache var ekki lengur við hlið hans. Hann sneri sér við og sá lögregluforingjann standa við lyftu í nokkurra metra fjarlægð. „Við tökum lyftuna,“ sagði Fache um leið og lyftudyrnar opnuðust. „Þú veist væntanlega að það tekur sinn tíma að ganga Denon-álmuna á enda.“ Þótt Langdon vissi að lyftan sparaði þeim göngu upp tvær hæðir stóð hann kyrr. „Er ekki allt í lagi?“ Fache hélt lyftudyrunum opnum og virtist óþolinmóður. Langdon andvarpaði og horfði löngunaraugum í átt að rúllustigunum. Þetta er allt í lagi, laug hann að sjálfum sér og gekk þungstígur að lyftunni. Þegar Langdon var drengur hafði hann dottið ofan í brunn fjarri mannabyggðum og var nærri drukknaður eftir að hafa troðið marvaðann klukkustundum saman djúpt niðri í þröngum brunnbotninum áður en honum var bjargað. Upp frá því hafði hann þjáðst af innilokunarkennd í lokuðum rýmum – lyftum, neðanjarðarlestum, veggtennissölum. Lyftur eru algerlega örugg tæki, þuldi Langdon með sjálfum sér án þess að trúa því sjálfur. Þær eru litlir járnkassar sem hanga í mjóum stokki! Hann hélt niðri í sér andanum, steig inn í lyftuna og fann fyrir kunnuglegum adrenalín-straumi í æðum sínum þegar dyrnar lokuðust. Tvær hæðir. Tíu sekúndur. „Þið Saunière,“ sagði Fache um leið og lyftan fór af stað, „töluðust þið þá aldrei við? Áttuð þið engin samskipti? Senduð þið aldrei hvor öðrum neitt í pósti?“ Önnur sérkennileg spurning. Langdon hristi höfuðið. „Nei. Aldrei.“ Fache hallaði undir flatt eins og hann væri að íhuga þessa staðreynd. Hann sagði ekkert en starði sviplaus á krómaða hurðina. Á leiðinni upp reyndi Langdon að hugsa um eitthvað annað en veggina fjóra sem umluktu hann. Hann sá bindisnælu lögregluforingjans speglast í glansandi lyftudyrunum – það var róðukross úr silfri með þrettán svörtum ónyxsteinum. Þetta kom Langdon svolítið á óvart. Táknið var þekkt undir nafninu crux gemmata – kross með þrettán skrautsteinum – kristin táknmynd af Jesú og lærisveinunum tólf. Einhvern veginn hafði Langdon ekki búist við því að foringi í Parísarlögreglunni opinberaði trú sína á þennan hátt. En svona var Frakkland víst. Hér var kristindómurinn ekki bara trúarbrögð heldur eitthvað sem menn drukku í sig með móðurmjólkinni. „Þetta er crux gemmata,“ sagði Fache upp úr þurru. Langdon brá, hann leit upp og horfðist í augu við lögregluforingjann í málmspeglinum. Lyftan rykktist til áður en hún stöðvaðist og dyrnar opnuðust. Langdon flýtti sér út úr lyftunni, hann þráði að komast fram þar sem var hátt til lofts og vítt til veggja en sýningarsalir Louvre voru að minnsta kosti þekktir fyrir það fyrrnefnda. En heimurinn sem hann stökk inn í var gjörólíkur því sem hann hafði búist við. Langdon nam undrandi staðar. Fache leit yfir öxl hans. „Þú hefur væntanlega ekki komið inn í Louvre eftir lokun?“ Líkast til ekki, hugsaði Langdon með sér og reyndi að ná áttum. Sýningarsalir Louvre, sem voru jafnan óaðfinnanlega upplýstir, voru í niðamyrkri. Í stað flötu, hvítu loftljósanna virtist dauf, rauð lýsing berast undan gólflistunum – rauðir ljósþræðir lágu með reglulegu millibili út á gólfið. Þegar Langdon leit inn eftir drungalegum ganginum áttaði hann sig á að hann hefði getað sagt sér þetta sjálfur. Nánast öll helstu söfn veraldar höfðu daufa, rauða næturlýsingu – ljósunum var komið fyrir niðri við gólf svo starfsmenn rötuðu á milli sýningarsala en um leið var málverkunum hlíft við birtunni. Það var nánast þrúgandi að standa þarna inni svona að kvöldlagi. Langir, dökkir skuggar skriðu fram úr öllum skúmaskotum, há lofthvelfingin virtist hafa kiknað undan svörtu myrkri. „Þessa leið,“ sagði Fache um leið og hann beygði snöggt til hægri og tók stefnuna í gegnum nokkra samtengda sýningarsali. Langdon elti, augu hans vöndust smám saman myrkrinu. Á báðar hendur birtust sjónum hans stór olíumálverk, líkt og myndir í framköllunarvökva risavaxins myrkraherbergis … vökul augu á myndunum fylgdust með mönnunum tveimur á göngu þeirra í gegnum salina. Hann kannaðist vel við lyktina í loftinu – þurr, afjónuð lofttegund með keim af kolefni – afurð flókins tæknibúnaðar sem var í gangi allan sólarhringinn og hafði það hlutverk að minnka rakann í andrúmsloftinu og draga úr spillandi áhrifum koltvísýringsins sem barst úr vitum safngesta. Öryggismyndavélarnar voru á festingum hátt uppi á veggjunum og sendu skýr skilaboð til sýningargesta: Við fylgjumst með þér. Ekki snerta neitt. „Eru einhverjar þeirra ósviknar?“ spurði Langdon og nikkaði í átt að myndavélunum. Fache hristi höfuðið. „Auðvitað ekki.“ Það kom Langdon ekki á óvart. Eftirlit með myndavélum var of kostnaðarsamt fyrir söfn af þessari stærð og gerði þar að auki lítið gagn. Í þessari víðáttu allri þyrfti nokkur hundruð vaktmenn bara til að fylgjast með sjónvarpsskjáunum. Flest stóru safnanna notuðu svokallað „innilokunar-öryggiskerfi“. Ekki reyna að halda þjófunum úti. Lokið þá frekar inni. Það var kveikt á kerfinu á kvöldin og ef óboðinn gestur fjarlægði listaverk af stað sínum lokuðust sjálfkrafa allar útgönguleiðir úr viðkomandi sal þannig að þjófurinn var kominn á bak við lás og slá áður en lögreglan mætti á staðinn. Ómur af röddum barst eftir marmaralögðum ganginum. Hljóðið virtist koma frá stórum, afviknum krók sem var á hægri hönd skammt framundan. Þaðan lýstu skær ljós út á ganginn. „Skrifstofa safnstjórans,“ sagði Fache. Þegar þeir Fache komu að dyrunum leit Langdon inn í vel búna skrifstofuna – hún var með hlýlegri viðarklæðningu, á veggjum héngu verk gömlu meistaranna og á risastóru, gömlu borði stóð eftirlíking af riddara í fullum herklæðum. Inni á skrifstofunni var fjöldi lögreglumanna, þeir virtust eiga annríkt, sumir þeirra töluðu í síma og skrifuðu hjá sér minnispunkta. Einn hafði fengið sér sæti við skrifborð Saunières og hamraði á fartölvu. Svo virtist sem skrifstofa safnstjórans hefði fengið hlutverk stjórnstöðvar lögreglunnar. „Messieurs,“ hrópaði Fache og mennirnir sneru sér við. „Ne nous dérangez pas sous aucun prétexte. Entendu?“ Allir inni á skrifstofunni kinkuðu skilningsríkir kolli. Langdon hafði hengt nógu mörg NE PAS DERENGER skilti á dyr hótelherbergja til að skilja hvað lögregluforinginn átti við. Það mátti ekki trufla þá Fache undir neinum kringumstæðum. Þeir kvöddu þetta samsæti lögreglumanna og Fache vísaði Langdon lengra inn eftir dimmum ganginum. Tíu metrum fjær grillti í inngang að frægasta sal Louvre-safnsins – Grande Galerie – sem leit út fyrir að vera einn endalaus gangur og geymdi öll dýrmætustu verk ítölsku meistaranna. Langdon hafði þegar áttað sig á að hér lá lík Saunières. Parkettgólfið fræga í Grande Galerie var auðþekkjanlegt á Polaroid-myndinni. Þegar nær kom sá Langdon að inngangurinn var lokaður með risastóru stálhliði sem minnti á hlið sem notuð voru í miðaldaköstulum til að halda óvinum í skefjum. „Innilokunar-öryggiskerfi,“ sagði Fache þegar þeir komu að hliðinu. Í myrkrinu virtist stálhliðið geta haldið aftur af skriðdreka. Langdon horfði á milli rimlanna inn í dauflýstan sal Grande Galerie. „Farðu inn á undan, Langdon,“ sagði Fache. Langdon leit við. Fara á undan? Hvernig? Fache benti á gólfið undir hliðinu. Langdon leit niður. Hann hafði ekki tekið eftir því í myrkrinu að hliðinu hafði verið lyft hálfan metra frá gólfi þannig að hægt var að skríða undir það. „Hér erum við utan vaktsvæðis Louvre-varðanna,“ sagði Fache. „Mínir menn hafa lokið vettvangsrannsókn.“ Hann benti undir hliðið. „Renndu þér undir.“ Langdon glápti á mjótt bilið við fætur sér og svo upp á gríðarþungt stálhliðið. Var maðurinn ekki að grínast? Hliðið líktist fallöxi sem beið þess að sneiða niður óboðna gesti. Fache umlaði eitthvað á frönsku og leit á úrið sitt. Síðan lagðist hann á fjóra fætur og renndi sínum stóra búk undir hliðið. Hann reis á fætur hinum megin við rimlana og leit á Langdon. Langdon andvarpaði. Hann lagði flata lófana á parkettgólfið, lagðist á magann og mjakaði sér undir. Á leiðinni festi hann kragann á Harris tweed-jakkanum í stálgrindinni og rak höfuðið um leið upp undir. Það var lagið, Robert, hugsaði hann með sér. Honum tókst loks að losa sig og smeygja sér undir. Þegar hann stóð á fætur læddist að honum sá grunur að nóttin væri bara rétt að hefjast. 5. kafli Murray Hill byggingin – hinar nýju höfuðstöðvar og ráðstefnumiðstöð Opus Dei – er við 243 Lexington Avenue í New York. Byggingarkostnaður þessa fjörutíu þúsund fermetra stórhýsis, sem hlaðið er úr múrsteini og kalksteini, var rúmlega 47 milljónir dollara. Byggingin var hönnuð af May & Pinska; í henni eru meira en hundrað svefnherbergi, sex matsalir, bókasöfn, borðstofur, fundarherbergi og skrifstofur. Á annarri, áttundu og sextándu hæð eru kapellur, skreyttar marmara og útskornum viði. Á sautjándu hæð eru einungis íbúðir. Karlmenn ganga inn um aðaldyrnar sem snúa út að Lexington Avenue. Konur ganga inn um hliðarinngang svo að karlar hvorki „heyra til kvenna né sjá“ á meðan þeir eru þarna innandyra. Fyrr um kvöldið hafði Manuel Aringarosa pakkað ofan í litla ferðatösku í friðsælli þakíbúð sinni og klætt sig í látlausa, svarta prestshempu. Undir venjulegum kringumstæðum hefði hann hnýtt fjólubláan linda um mittið en í kvöld ferðaðist hann á almennu farrými og vildi láta sem minnst á sínu háa embætti bera. Aðeins þeir eftirtektarsömustu kæmu auga á biskupshringinn hans sem var úr fjórtán karata gulli, með fjólubláum ametyst-steini, stórum demöntum og handskornu tákni með biskupsstaf og mítru. Hann hafði sveiflað töskunni yfir öxlina, farið með hljóða bæn, gengið út og niður í anddyri þar sem bílstjórinn beið eftir að aka honum út á flugvöll. Nú sat hann um borð í farþegaflugvél á leið til Rómar. Hann starði út um gluggann niður á kolsvart Atlantshafið. Sólin var sest en Aringarosa vissi að heillastjarna hans sjálfs var að rísa. Í kvöld vinnum við fullnaðarsigur, hugsaði hann og furðaði sig á að fyrir mánuði hafði hann fundið til vanmáttar gagnvart þeim sem ógnuðu veldi hans. Hann hafði verið alþjóðaforseti Opus Dei síðasta áratuginn og helgað líf sitt útbreiðslu „erinda Guðs“ – eins og Opus Dei útleggst. Samtökin voru stofnuð árið 1928 af spænskum presti, Josemaría Escrivá, og boðuðu afturhvarf til íhaldssamra, kaþólskra gilda, hvöttu félaga sína til að snúa frá villu síns vegar og ganga „erinda Guðs“. Íhaldssöm heimspeki Opus Dei átti rætur að rekja til Spánar fyrir valdatíð Francos. Vatnaskil urðu árið 1934 þegar Josemaría Escrivá skrifaði trúarritið Veginn – 999 aðferðir til að ganga erinda Guðs í eigin lífi – sem fór um alla heimsbyggðina eins og eldur í sinu. Nú, þegar fjórar milljónir eintaka af Veginum hafa komið út á 42 þjóðtungum, eru Opus Dei orðin alheimssamtök. Opus Dei miðstöðvar, kennslustofnanir og jafnvel háskóla má finna í öllum helstu stórborgum heims. Opus Dei eru þau samtök kaþólsku kirkjunnar sem vaxa hraðast og eru með traustasta fjárhaginn. Aringarosa hafði því miður rekið sig á að á tímum sjónvarpspredikara, sértrúarhópa og trúleysis tortryggðu menn ríkidæmi og aukin völd samtakanna. „Það eru margir sem líta á Opus Dei sem heilaþvottastöð,“ var algengt viðkvæði fréttamanna. „Og aðrir sem líta á samtökin sem leynileg, kristileg öfgasamtök íhaldsmanna. Hvort er rétt?“ „Opus Dei eru hvorugt,“ var biskupinn vanur að svara kurteislega. „Við erum kaþólsk kirkja. Við erum kaþólskur söfnuður sem hefur valið að taka trúarboðskap kaþólsku kirkjunnar alvarlega í daglegu lífi.“ „Gengur maður best „erinda Guðs“ með því að stunda hreinlífi, gefa tíund og fá aflausn synda með sjálfshýðingum og cilice-gaddabeltum?“ „Þið lýsið aðeins litlum hluta Opus Dei félaga með þessum orðum,“ sagði Aringarosa. „Menn ganga „erinda Guðs“ með margvíslegum hætti. Þúsundir félaga hafa gengið í hjónaband og eiga fjölskyldur og ganga „erinda Guðs“ í sínum söfnuðum. Aðrir kjósa að stunda meinlætalifnað og búa í miðstöðvum safnaðarins. Þetta er einstaklingsbundið val en allir félagar Opus Dei hafa að leiðarljósi að gera heiminn betri með því að ganga „erinda Guðs“. Og það er sannarlega virðingarvert.“ Útskýringarnar hrifu þó sjaldnast. Fréttamenn höfðu tilhneigingu til að beina sjónum sínum að því sem gæti hneykslað og innan Opus Dei, eins og innan flestra annarra safnaða, voru svartir sauðir sem vörpuðu skugga yfir allan hópinn. Fyrir tveimur mánuðum hafði hópur félaga Opus Dei verið gripinn við það í háskóla í miðvesturríkjum Bandaríkjanna að byrla nýliða meskalín til að framkalla sælukennt ástand sem viðkomandi átti að túlka sem trúarlega upplifun. Annar háskólanemi hafði notað gaddabelti sitt lengur en tvær klukkustundir á dag og sýkst svo alvarlega að hann lá við dauðans dyr. Um svipað leyti hafði frelsaður verðbréfasali í Boston gefið Opus Dei allar eigur sínar áður en hann reyndi að svipta sig lífi. Villuráfandi sauðir, hugsaði Aringarosa og fann til með þeim. Auðvitað hafði mesta áfallið verið réttarhöldin yfir FBI-njósnaranum Robert Hanssen sem reyndist bæði dyggur félagi Opus Dei og snarbrenglaður kynferðislega. Við yfirheyrslur kom í ljós að hann hafði meðal annars komið fyrir földum myndavélum í svefnherbergi sínu svo félagar hans gætu fylgst með kynlífi þeirra hjóna. Dómaranum fannst þessi „skemmtun varla hæfa strangtrúuðum kaþólikka“. Því miður höfðu atvik sem þessi orðið til þess að stofnuð voru samtök sem kölluðu sig Opus Dei Awareness Network (ODAN) og var ætlað að vekja athygli á vafasömum hliðum Opus Dei. Þau höfðu meðal annars komið á fót vinsælli heimasíðu – www.odan.org – þar sem birtar voru hryllingssögur fyrrum Opus Dei félaga sem vöruðu fólk við hættunum sem fylgdu því að ganga í samtökin. Fréttamiðlar voru farnir að kalla samtökin ýmist „mafíu Guðs“ eða „sértrúarhóp Krists“. Við óttumst hið óþekkta, hugsaði Aringarosa og velti fyrir sér hvort þessir gagnrýnendur hefðu hugmynd um hvað Opus Dei hefði gefið lífi margra nýtt gildi. Samtökin nutu fyllsta trausts og blessunar Vatíkansins. Opus Dei nýtur sérstakrar velþóknunar sjálfs páfans. En nýverið hafði annað afl, margfalt voldugra en fréttamiðlarnir, ógnað tilveru Opus Dei. Þetta var óvæntur andstæðingur sem Aringarosa gat ekki með nokkru móti forðast. Fyrir fimm mánuðum hafði valdastaðan riðlast og Aringarosa var enn að jafna sig eftir áfallið. „Þeir skilja ekki stríðið sem þeir hófu sjálfir,“ hvíslaði Aringarosa að sjálfum sér og starði út um gluggann í svart hafið fyrir neðan. Skyndilega tók hann eftir spegilmynd sinni í glugganum og horfði um stund á þetta undarlega andlit – dökkt og langleitt. Kengbogið og útflatt nef skyggði á allt annað. Nefið hafði fengið þessa útreið á Spáni þegar hann var ungur trúboði. Nú skipti þetta andlitslýti engu máli lengur, Aringarosa lifði í seinni tíð andlegu lífi en ekki holdlegu. Þegar þotan flaug inn yfir strendur Portúgals byrjaði farsími Aringarosa að titra undir hempunni. Þrátt fyrir að flugfélög bönnuðu notkun farsíma í flugi vissi Aringarosa að hann mátti ekki missa af þessu símtali. Það var aðeins einn maður sem þekkti númerið hans, sá sem hafði sent Aringarosa símann í pósti. Biskupinn svaraði ákafur en hljóðlega: „Já?“ „Sílas er búinn að finna lykilsteininn,“ sagði maðurinn í símanum. „Hann er í París. Inni í Saint-Sulpice kirkjunni.“ Aringarosa biskup brosti. „Við nálgumst þá takmarkið.“ „Við getum sótt hann strax. En þú þarft að kippa í nokkra spotta.“ „Að sjálfsögðu. Segðu mér hvað ég á að gera.“ Þegar Aringarosa sleit samtalinu barðist hjartað í brjósti hans. Hann starði enn á ný út í tómið og fann til smæðar sinnar gagnvart þeirri atburðarás sem hann hafði hrundið af stað. Níu hundruð kílómetra í burtu stóð albínóinn Sílas yfir skál með vatni, þerraði blóð af baki sínu og horfði hugfanginn á rauðar blóðslæðurnar snúast ofan í vatninu. Hreinsa mig með ísóp, svo ég verði hreinn, bað hann, og vitnaði í Sálmana. Þvo mig, svo ég verði hvítari en mjöll. Sílas fann til mikillar tilhlökkunar sem hann hafði ekki fundið síðan í sínu fyrra lífi. Hann var bæði undrandi og spenntur. Hann hafði fylgt Veginum í meira en áratug, hreinsað sig af gömlum syndum … hafið nýtt líf … snúið baki við ofbeldisfullri fortíð sinni. En í kvöld kom allt þjótandi til hans aftur. Hatrið, sem hann hafði reynt svo ákaft að losna við, skaut nú tvíeflt upp kollinum. Hann var steinhissa á því hvað fortíðin var fljót að elta hann uppi. Og í kjölfarið gerðu vart við sig gamalkunnugir hæfileikar sem máttu auðvitað muna sinn fífil fegurri en komu samt í góðar þarfir. Jesús boðar frið … friðsamlega sambúð manna … kærleika. Þennan boðskap hafði Sílas meðtekið frá upphafi, þennan boðskap hafði hann varðveitt í brjósti sér. Og þetta var sá boðskapur sem óvinir Krists hótuðu að gera að engu. Þeim sem ógna Drottni með valdi verður goldið í sömu mynt. Af hörku og einurð ... Í tvö þúsund ár höfðu kristnir herflokkar varið trú sína fyrir þeim sem reyndu að gera hana að engu. Í kvöld hafði Sílas verið kallaður fram á vígvöllinn. Hann þerraði sár sín, klæddist ökklasíðum kufli með hettu. Flíkin var látlaus, úr dökkri ull sem stakk í stúf við hvítt hárið og fölva húðarinnar. Hann hnýtti beltið, setti hettuna yfir höfuð sér og virti rauðeygður spegilmynd sína fyrir sér með velþóknun. Hjólin eru byrjuð að snúast. 6. kafli Þegar Robert Langdon hafði loksins troðið sér undir öryggishliðið var hann kominn inn fyrir vébönd Grande Galerie. Hann starði inn eftir löngu og djúpu gljúfri. Á báðar hliðar voru tíu metra háir veggir sem runnu saman við myrkrið fyrir ofan. Rauðleitur bjarminn frá næturlýsingunni skreið upp eftir veggjunum og varpaði sérkennilegri birtu á stórkostleg verk Da Vincis, Titians og Caravaggios sem héngu í strengjum neðan úr loftkverkinni. Kyrralífsmyndir, trúarlegar myndir, landslagsmyndir, ásamt andlitsmyndum af aðalsmönnum og stjórnmálaskörungum. Þótt þessi sýningarsalur Louvre væri frægur fyrir að geyma frægustu verk ítalskrar málaralistar voru ófáir gestir þeirrar skoðunar að ekkert jafnaðist á við hið fræga parkettgólf salarins. Gólfið var lagt afbragðsfögru eikarparketti sem blekkti augað – sérkennilegt fiskabeinsmynstur olli því að gestum fannst að þeir flytu um rýmið þar sem gólfið breyttist með hverju skrefi. Langdon beindi athyglinni að gólfkverkinni og fylgdi henni þar til hann rak augun í aðskotahlut rétt við fætur sér vinstra megin. Lögreglan hafði markað hring í kring með hvítu límbandi. Hann sneri sér að Fache. „Er þetta … Caravaggio sem liggur á gólfinu?“ Fache kinkaði kolli án þess að líta niður. Málverkið var meira en tveggja milljóna dollara virði, hélt Langdon, en samt lá það á gólfinu eins og úrelt veggspjald. „Hvers vegna í ósköpunum liggur það á gólfinu?“ Fache hvessti augun, augljóslega ósnortinn. „Þetta er morðvettvangur, Langdon. Við höfum ekkert snert. Safnstjórinn sleit málverkið niður af veggnum. Þannig setti hann öryggiskerfið í gang.“ Langdon leit aftur á hliðið og reyndi að sjá fyrir sér hvað hefði gerst. „Það var ráðist á safnstjórann á skrifstofunni hans, hann flúði hingað inn í Grande Galerie og setti öryggiskerfið í gang með því að slíta málverk niður af veggnum. Hliðið lokaði samstundis álmunni. Þetta eru einu dyrnar að salnum.“ Langdon skildi þetta ekki alveg. „Safnstjórinn hefur þá lokað árásarmanninn inni í Grande Galerie?“ Fache hristi höfuðið. „Öryggishliðið aðskildi Saunière og árásarmanninn. Morðinginn var lokaður úti og skaut Saunière milli rimlanna.“ Fache benti á appelsínugult merki sem límt var á hliðið sem þeir höfðu skriðið undir. „Rannsóknarliðið fann púðurleifar eftir byssuskot. Hann skaut milli rimlanna. Saunière dó hér einn.“ Langdon sá fyrir sér ljósmyndina af líki Saunières. Þeir sögðu að hann hefði gert þetta við sig sjálfur. Langdon leit eftir risavöxnum ganginum. „Og hvar er þá líkið?“ Fache lagfærði bindisnæluna með krossinum og gekk af stað. „Eins og þú veist auðvitað er gangur Grande Galerie frekar langur.“ Nákvæm lengd, ef Langdon mundi rétt, var um hálfur kílómetri. Breiddin var ekki síður merkileg því þar gátu tvær farþegalestir auðveldlega mæst. Í miðjum gangveginum stóðu hér og hvar styttur eða risastórir postulínsvasar sem höfðu það hlutverk að skipta ganginum í tvennt á smekklegan hátt þannig að fólkið gengi inn eftir salnum öðrum megin og til baka hinum megin. Fache var þegjandalegur og svipbrigðalaus þar sem hann gekk rösklega hægra megin eftir ganginum. Langdon fannst jaðra við helgispjöll að þjóta svona framhjá hverju meistaraverkinu á fætur öðru án þess að gera svo mikið sem stuttan stans á göngunni til að virða verkin fyrir sér. Ég get hvort sem er ekkert séð í þessu myrkri, hugsaði hann. Rauð og dempuð lýsingin vakti því miður sömu tilfinningar í brjósti Langdons og hálfrökkrið í leyndarskjalasafni Vatíkansins. Þetta var í annað sinn í kvöld sem hann var minntur á kvöldið í Róm sem næstum varð hans síðasta. Hann sá Vittoriu aftur fyrir sér. Hún hafði ekki vitjað hans í draumi svo mánuðum skipti. Langdon átti bágt með að trúa að aðeins ár væri liðið frá dvöl hans í Róm; honum fannst sem það væru tugir ára. Annað líf. Hann hafði síðast heyrt í Vittoriu í desember – fengið póstkort þar sem hún sagðist vera flutt til Jövu þar sem hún héldi áfram eðlisfræðirannsóknum sínum … þær snerust nú um að nota gervitungl til að fylgjast með ferðum djöflaskötu. Langdon hafði aldrei látið sig dreyma um að kona eins og Vittoria Vetra sætti sig við að búa með honum í bandarísku háskólaumhverfi. En kynni þeirra í Róm höfðu leyst úr læðingi tilfinningar sem hann vissi ekki að hann ætti til. Alla ævi hafði hann talið sér trú um að sígilt piparsveinalíf og það frelsi sem því fylgdi ætti best við sig en nú hafði þeirri hugmynd verið hnekkt … í hennar stað hafði óvænt tómleikakennd laumast aftan að honum og hreiðrað um sig í brjósti hans undanfarið ár. Þeir gengu hratt áfram en Langdon sá hvergi líkið. „Komst Jacques Saunière alla leið hingað?“ „Saunière var skotinn í magann. Hann fékk mjög hægt andlát. Það liðu fimmtán til tuttugu mínútur þangað til hann dó. Hann var bersýnilega viljasterkur maður.“ Langdon sneri sér undrandi að Fache. „Tók það öryggisverði fimmtán mínútur að komast hingað?“ „Auðvitað ekki. Öryggiskerfið hérna fór strax í gang og verðirnir brugðust samstundis við en komu hér að lokuðu hliði. Þeir heyrðu einhvern umgang handan við hliðið í hinum enda gangsins. En þeir gátu ekki séð hver var þar á ferð. Þeir kölluðu en fengu ekkert svar. Þeir töldu að innbrotsþjófur væri þar að athafna sig og fylgdu því settum reglum og höfðu samband við lögregluna. Við vorum mættir á staðinn innan fimmtán mínútna. Þegar við komum lyftum við hliðinu nógu hátt til að hægt væri að skríða undir það og ég sendi tíu vopnaða menn inn. Þeir kembdu ganginn í þeim tilgangi að króa þrjótinn af.“ „Og?“ „Þeir fundu engan í salnum. Nema …“ Hann benti í átt að enda gangsins. „Hann.“ Langdon leit upp og fylgdi bendingu Faches. Fyrst hélt hann að lögregluforinginn væri að vísa á stóra marmarastyttu á miðjum ganginum. En eftir því sem nær dró kom betur í ljós hvað leyndist á bak við styttuna. Innst í salnum hafði verið komið fyrir færanlegum ljóskastara sem varpaði hvítri ljóskeilu í gegnum rauðleitt myrkrið og á parkettgólfið. Í miðri ljóskeilunni, líkt og skordýr undir smásjá, lá nakið líkið af safnstjóranum. „Þú sást ljósmyndina,“ sagði Fache. „Þetta ætti ekki að koma þér á óvart.“ Langdon fann hvernig kaldur hrollur hríslaðist um hann þegar þeir nálguðust líkið. Framundan var ein allra einkennilegasta sýn sem hann hafði nokkru sinni séð. Náhvítur líkami Jacques Saunière lá á parkettinu í sömu stöðu og á ljósmyndinni. Langdon stóð yfir líkinu, pírði augun í skæru ljósinu og furðaði sig á að Saunière skyldi hafa eytt síðustu andartökum lífsins í að koma sér fyrir í þessari furðulegu stellingu. Saunière virtist hafa verið merkilega liðugur miðað við mann á hans aldri – og öll vöðvabygging hans blasti við. Hann hafði farið úr hverri spjör, lagt þær snyrtilega frá sér og lagst á bakið, endilangur eftir miðjum ganginum. Handleggir og fótleggir voru útglenntir eins og á barni sem býr til snjóengla … eða öllu heldur eins og á teikningu af manni sem hefur verið skipt í fjóra helminga af ósýnilegum mætti. Rétt fyrir neðan bringubeinið var storknað blóð sem gaf til kynna hvar kúlan hafði farið inn. Það hafði blætt furðu lítið úr sjálfu sárinu en lítill blóðpollur hafði myndast og smám saman orðið svartur. Vinstri vísifingur Saunières var líka blóðugur, augljóst var að honum hafði verið dýft ofan í sárið til að skapa þennan stórundarlega dánarbeð; blóðið var notað sem blek og nakinn líkaminn gegndi hlutverki strigans. Saunière hafði teiknað einföld tákn á kroppinn – fimm beinar línur sem sköruðust og mynduðu fimm arma stjörnu. Fimm arma stjarnan. Nafli Saunières var miðpunktur þessarar blóðugu stjörnu þannig að yfir líkinu hvíldi einhver andstyggilegur ljómi. Ljósmyndin sem Langdon hafði séð var nógu skelfileg en það kom honum algjörlega úr jafnvægi að vera á vettvangi glæpsins. Hann gerði þetta við sig sjálfur. „Herra Langdon.“ Fache horfði aftur stíft á hann. „Þetta er fimm arma stjarna,“ sagði Langdon og röddin hljómaði hol í þessu mikla flæmi. „Eitt elsta tákn jarðar. Fyrst notað fjögur þúsund árum fyrir Krist.“ „Og hvað merkir þetta?“ Langdon hikaði alltaf þegar hann fékk þessa spurningu. Að skýra hvað tákn merkti var eins og að segja fólki hvernig því ætti að líða þegar það hlustaði á tónlist – það var einstaklingsbundið. Hvíti Klu Klux Klan hötturinn vakti minningar um hatur og kynþáttafordóma í Bandaríkjunum en sami búningur var tákn um trúarhita á Spáni. „Tákn hafa ólíka merkingu eftir samhengi,“ sagði Langdon. „Fimm arma stjarnan er öðru fremur heiðið trúartákn.“ Fache kinkaði kolli. „Djöfladýrkun.“ „Nei,“ leiðrétti Langdon og áttaði sig strax á því að hann hefði átt að vera nákvæmari í orðavali. Nú á dögum hafði orðið heiðingi næstum fengið sömu merkingu og orðið djöfladýrkandi – en slíkt var fjarri lagi. Orðið merkti upphaflega heiðarbúi, enda töldu menn orðið vera þýðingu latneska orðsins paganus sem merkir sveitamaður. Heiðingjar voru bókstaflega menn og konur sem bjuggu afskekkt og héldu tryggð við forna náttúrudýrkun. Kirkjan óttaðist svo mjög þá sem bjuggu í hinum dreifðu byggðum að orðið þorpari – sem merkir upphaflega sá sem býr í þorpi – fékk síðar merkinguna illmenni. „Fimm arma stjarna af þessu tagi,“ útskýrði Langdon, „er ævafornt tákn sem á rætur að rekja til náttúrudýrkunar. Forfeður okkar skiptu heiminum í tvennt – heima karlkyns og kvenkyns. Guðir þeirra og gyðjur höfðu það hlutverk að halda jafnvægi. Yin og yang. Þegar jafnvægi ríkti milli karla og kvenna var veröldinni borgið. Þegar ójafnvægi ríkti var óreiða í heiminum. Langdon benti á kvið Saunières. „Þessi stjarna er tákn hins kvenlega í öllum hlutum – það er nokkuð sem trúarsagnfræðingar nefna „hinn heilaga kvenleika“ eða „hina guðdómlegu gyðju“ og Saunière þekkir það manna best.“ „Teiknaði Saunière gyðjutákn á kvið sér?“ Langdon viðurkenndi að þetta væri einkennilegt. „Ef maður túlkar slíkra stjörnu nákvæmlega er hún tákn Venusar – gyðju ástar og fegurðar.“ Fache virti nakinn manninn fyrir sér og ræskti sig. „Gömlu trúarbrögðin voru byggð á hinum helgu lögmálum náttúrunnar. Gyðjan Venus og stjarnan Venus voru eitt og hið sama. Gyðjan átti sér bústað á kvöldhimninum og var kölluð ýmsum nöfnum – Venus, páskastjarnan, Ishtar, Astarte – allt eru þetta þekkt hugtök sem vísa til hins kvenlega og tengjast náttúrunni og móður jörð.“ Fache virtist enn ringlaðri núna og vildi helst halda sig við kenningu sína um djöfladýrkun. Langdon ákvað að flækja málið ekki frekar og þagði því um merkilegasta eiginleika fimm arma stjörnunnar – myndrænu tengslin við Venus. Langdon hafði lagt stund á stjörnufræði þegar hann var ungur og heillaðist þegar hann komst að því að braut Venusar um himingeiminn myndaði fullkomna fimm arma stjörnu á átta ára fresti. Forfeður okkar urðu svo undrandi þegar þeir uppgötvuðu þetta að Venus og fimm arma stjarnan urðu tákn fullkomnunar, fegurðar og holdlegra ásta. Í virðingarskyni við töfra Venusar ákváðu Grikkir að halda Ólympíuleika á átta ára fresti. Nú á dögum átta fáir sig á að Ólympíuleikarnir fylgja enn hálfum gangi Venusar. Og enn færri vita að stjarnan átti að vera opinbert merki Ólympíuleikanna en horfið var frá því á síðustu stundu – armarnir fimm viku fyrir fimm samtvinnuðum hringjum til að leggja enn meiri áherslu á anda leikanna – jafnvægi og sameiningu. „Langdon,“ sagði Fache allt í einu. „Það er augljóst að fimm arma stjarnan hlýtur að tengjast djöfladýrkun. Þessar bandarísku kvikmyndir ykkar gera manni það heldur betur ljóst.“ Langdon hnyklaði brýnnar. Þökk sé Hollywood. Fimm arma stjarnan var orðin hrein klisja í satanískum raðmorðingjamyndum, venjulega var hún krotuð á vegg í íbúð einhvers djöfladýrkanda ásamt öðrum djöfullegum táknum. Langdon var alltaf í hálfgerðu uppnámi þegar hann sá táknið í þessu samhengi því hinn sanni uppruni þess var hreinlega guðlegur. „Ég get fullvissað þig um,“ sagði Langdon, „að þrátt fyrir það sem þú sérð í bíó, þá er þessi djöfullega túlkun á stjörnunni kolröng frá sjónarhóli sagnfræðinnar. Hin upprunalega kvenlega mynd er sú rétta en merking stjörnunnar hefur brenglast í gegnum tíðina. Í þessu tilviki vegna blóðsúthellinga.“ „Nú er ég ekki viss um að ég skilji hvað þú átt við.“ Langdon gaut augum á krossinn sem Fache bar og var ekki viss um hvernig hann ætti að koma orðum að því sem hann vildi segja. „Kirkjan, minn kæri. Tákn eru lífseig en merkingu fimm arma stjörnunnar var breytt af rómversk-kaþólsku kirkjunni fyrir margt löngu. Vatíkanið reyndi allt hvað það gat til að útrýma trú manna á fimm arma stjörnuna og snúa múgnum til kristindóms með því að breiða út óhróður um guði og gyðjur sem tengdust stjörnumerkjunum og breyta hinum helgu táknum í djöflatákn.“ „Haltu áfram.“ „Þetta er ekki óalgengt á tímum breytinga,“ bætti Langdon við. „Nýtt afl slær eign sinni á þekkt tákn, gerir lítið úr þeim eða reynir að drepa merkingu þeirra á dreif. Í baráttu kristinna og heiðinna tákna urðu heiðnu náttúrutáknin undir. Vopn Póseidons varð að þríforki djöfulsins, strýtuhattur viturra kvenna varð að galdrahatti nornarinnar og fimm arma stjarna Venusar varð að tákni djöfulsins.“ Langdon hikaði. „Því miður hefur bandaríski flugherinn líka lagt hald á fimm arma stjörnuna og nú á dögum er hún öðru fremur stríðstákn. Við málum stjörnuna á orrustuþotur okkar og hengjum þær á klæði herforingjanna.“ Svona er komið fyrir gyðju ástar og fegurðar. „Þetta er merkilegt,“ sagði Fache og kinkaði kolli í átt að útréttum útlimum hins látna. „Og þessi líkamsstelling? Hvað á hún að merkja?“ Langdon hryllti sig. „Þessi stelling er enn ein vísunin til stjörnunnar og hins heilaga kvenleika.“ Það þykknaði í Fache. „Hvað áttu eiginlega við?“ „Samlíking. Besta leiðin til að leggja áherslu á það sem maður vill segja er að endurtaka sama táknið aftur og aftur. Saunière lagðist á bakið og líkti eftir fimm arma stjörnu.“ Tvær stjörnur koma merkingunni tvöfalt betur á framfæri. Fache virti hina mannlegu fimm arma stjörnu fyrir sér – handleggi, fótleggi og höfuð – og renndi um leið fingrunum í gegnum feitt hárið. „Þetta er áhugaverð greining.“ Hann þagnaði. „Og nektin?“ Það rumdi í honum um leið og hann sagði orðið, líkt og honum þætti ógeðfellt að horfa á nakinn líkama þessa aldraða manns. „Hvers vegna fór hann úr fötunum?“ Fjári góð spurning, hugsaði Langdon. Hann hafði velt henni fyrir sér síðan hann sá Polaroid-myndina. Honum datt helst í hug að nektin væri enn ein tilvísunin til Venusar – gyðju hinnar holdlegu ástar. Þó að fennt hefði í seinni tíð yfir tengsl Venusar við ástir karls og konu gátu snjallir orðsifjafræðingar enn séð votta fyrir upphaflegri merkingu Venusar-orðsins í hugtökum á borð við „unaður“. Langdon ákvað að hætta sér ekki út á þá braut. „Herra Fache, ég get að sjálfsögðu ekki sagt þér hvers vegna Saunière teiknaði þessi tákn á líkama sinn eða hvers vegna hann lagðist í þessar stellingar en ég get sagt þér að menn á borð við Jacques Saunière túlka þessa gerð stjörnu sem kvenlegt helgitákn. Samsvörunin milli þessa tákns og hins heilaga kvenleika er öllum sagnfræðingum og táknfræðingum kunn.“ „Gott og vel. En hvers vegna notaði hann eigið blóð sem blek?“ „Hann hafði auðvitað ekkert annað til að skrifa með.“ Fache þagnaði um stund. „Ég held reyndar að hann hafi notað blóðið svo að lögreglan réðist í tilteknar réttarlæknisfræðilegar rannsóknir.“ „Hvað áttu við?“ „Líttu á vinstri hönd hans.“ Langdon virti náfölan vinstri handlegg safnstjórans fyrir sér en sá ekkert. Hann gekk hikandi í kringum líkið, settist á hækjur sínar og tók þá eftir sér til furðu að Saunière hélt á stórum tússpenna. „Saunière var með pennann í hendinni þegar við fundum hann,“ sagði Fache um leið og hann sneri sér frá Langdon og gekk að hjólaborði sem var þakið alls kyns rannsóknartækjum, rafmagnssnúrum og rafeindabúnaði. „Eins og ég var búinn að segja þér,“ hélt hann áfram og gekk í kringum borðið, „höfum við ekki snert við neinu. Hefurðu séð svona penna áður?“ Langdon hallaði sér fram til að sjá vörumerkið á pennanum. Stylo de Lumiere Noire. Hann leit undrandi upp. Myrkrapenninn eða vatnsmerkjapenninn var sérstakur tússpenni sem upphaflega var framleiddur fyrir söfn, forverði og tæknimenn til að setja ósýnileg merki á hluti. Penninn gaf frá sér sérstakt, skaðlaust alkóhólblandað flúrblek sem var aðeins greinanlegt í útfjólubláu ljósi. Nú á dögum gengu safnverðir með slíka penna á sér til að setja „ósýnileg merki“ á ramma málverka sem þurfti að lagfæra. Þegar Langdon rétti úr sér gekk Fache að ljóskastaranum og slökkti. Það varð niðadimmt í salnum. Langdon fann til öryggisleysis í þessu svarta myrkri. Svo mótaði fyrir uppljómuðum vangasvip Faches í bláleitu ljósi. Hann kom nær með lampa í hendinni með bláum skermi. „Eins og þú veist kannski,“ sagði Fache og augun í honum ljómuðu einkennilega í þessari bláu birtu, „notar lögreglan útfjólublá ljós til að finna blóð og önnur réttarlæknisfræðileg gögn á vettvangi glæpa. Svo þú getur ímyndað þér hvað við urðum hissa.“ Langdon leit niður og hrökklaðist dauðskelfdur til baka. Hjartað barðist í brjósti hans þegar hann reyndi að átta sig á þeirri undarlegu sýn sem birtist honum á parkettgólfinu. Hinstu orð safnstjórans, rituð með myrkrapenna, lýstust upp við hliðina á líkinu. Langdon starði á glóandi textann og fann hvernig þokan sem hafði sveipað sig um hann alla þessa nótt varð enn þykkari. Langdon las skilaboðin og leit á Fache. „Hvað í fjáranum á þetta að þýða?“ Augu Faches voru hvítglóandi. „Það, herra minn, er reyndar spurningin sem þú ert kominn hingað til að svara.“ Skammt undan, inni á skrifstofu Saunières, húkti Collet lögregluforingi yfir upptökutæki sem stóð á risastóru skrifborði safnstjórans. Hann hafði lagt bílnum, flýtt sér inn á safnið og lét nú fara vel um sig. Það eina sem vakti honum ugg var styttan af miðaldariddaranum sem stóð á einu skrifborðshorninu. Collet hagræddi AKG-heyrnartólunum og kannaði styrkinn á upptökunni sem tækið vistaði jafnóðum á stafrænu formi. Allt virkaði eins og til var ætlast. Hljóðnemarnir voru óaðfinnanlegir og hljómgæðin eins og best varð á kosið. Le moment de vérité, sagði hann kátur. Hann lokaði augunum brosandi og leyfði sér að njóta útsendingarinnar á samtalinu sem fram fór í Grande Galerie. (FRAMHALD
Í NÆSTA JÓLAPAKKA ...)
|
|
B j a r t u r b ó k a f o r l a g B r æ ð r a b o r g a r s t í g 9 , 1 0 1 Re y k j a v í k S í m i : 5 6 2 1 8 2 6 / F a x : 5 6 2 8 3 6 0 b j a r t u r @ b j a r t u r . i s
|
