Í þessari kostulegu sögu kynnumst við Valdimari Haraldssyni, rosknum Íslendingi sem hefur háleitar hugmyndir um áhrif fiskneyslu á menningarstig norrænna þjóða. Þetta er árið 1949 og Valdimar hefur orðið fyrir því óvænta láni að gerast farþegi um borð í dönsku flutingaskipi sem er á leið til Svartahafsins.

Meðal áhafnarmeðlima er lífsreyndur sjómaður, Keneifur að nafni. Að loknum kvöldverði segir hann skipsfélögum sínum söguna af því þegar hann sigldi með hinu sögufræga fleyi Argó, undir forystu Jasonar Esonarsonar og tók þátt í hinni miklu glæfraför Argóarfara til Kolkis til að sækja gullna reyfið. Á leiðinni þangað höfðu sægarparnir viðdvöl á Lemney og uppgötvuðu sér til furðu, og töluverðrar gleði, að þar bjuggu einvörðungu konur.

Með síðustu skáldsögu sinni, Skugga-Baldri, skipaði Sjón sér í hóp fremstu rithöfunda Norðurlanda. Í þessari nýju bók berst honum óvæntur liðsauki því báðir reynast þeir Keneifur og Valdimar magnaðir sögumenn. Annar er fulltrúi Krónusar, hins óhagganlega hringlaga tíma goðsögunnar, hinn fulltrúi Kærosar, tíma mannsins sem færist frá máltíð til máltíðar á leið sinni í gröfina.

Kaupa bók (á vef Bóksölu stúdenta)

Úr ritdómum:

"Argóarflísin er alveg fantaskemmtileg bók ... hugmyndaflug Sjóns virðist óþrjótandi, en meiru varðar þó hvað bókin er vandlega smíðuð og fallega hugsuð og fjári vel stíluð." (Illugi Jökulsson, Talstöðin)

"Þetta er listilega skrifuð saga sem á eftir að gleðja unnendur goðsagna og góðra bókmennta yfirleitt." (Silja Aðalsteinsdóttir, www.tmm.is)

"Argóarflísin er ekki síðri bók en Skugga-Baldur og minnir reyndar um margt á hana, bæði í formi og stílbrögðum ... höfundur hefur örugg tök á þeim ólíku stílum sem hann teflir saman, gamaldags hofmóðugu tungutaki Valdimars, frá því um miðja öldina og eigin stefi við goðsögulegt tungumál Óvíds og Hómers og þeirra félaga. Og í gegnum þessi stílbrigði birtist svo alltaf hinn lúmski húmor höfundar og sérstæð tök hans á hinu undarlega og óvænta." (Úlfhildur Dagsdóttir, www.bokmenntir.is)

"Magnaður skáldskapur ... Sjón fléttar saman sígilda goðsögu, nútímalegar kreddur og hugaflug með þeirri blöndu af visku og prakkaraskap sem honum einum er lagið." (Jón Yngi Jóhansson, Kastljós) "Í stuttu máli er þetta frábærlega vel gert. Sagan opnast í ótal áttir, það úir og grúir af tilvísunum í bókmenntir og hugmyndasögu, en hún er samt engin akademisk æfing, heldur læsileg og skemmtileg. Sjón beitir ýmsum stílbrögðum sem lesandinn hefur séð til hans áður, svo sem óvæntum, merkingarlausum en fyndnum upptalningum eða merkingarhlöðnum smáatríðum, en sýnir um leið vaxandi vald sitt á máli og frásagnarhætti. Sterkari tök hans á blæbrigðum íslenskunnar mátti glöggt merkja í Skugga-Baldri, og sama öryggi er yfir þessari bók. Norðurlandameistarinn, sem Bjartsmenn eru farnir að kalla svo ... rís undir þeim væntingum sem jafnan fylgja virtum verðlaunum. Argóarflísin er kannski ekki borin uppi af jafn djúpri siðferðilegri alvöru og Skugga-Baldur, hún er meiri sagnaleikur, en lesandinn getur ekki annað en haft gaman af að sigla á þessari kænu um sagnahafið." (Halldór Guðmundsson, Fréttablaðið)

"Nýjasta bók Sjóns Argóarflísin er óvenju snjallt verk og feikilega vel skrifað ... Frumlegar hugmyndir, mikil tilþrif í stíl og skemmtileg kímnigáfa Sjóns er lesandanum sífellt gleðiefni. Ég finn engan smíðagalla á þessari bók. Mér er til efs að ég eigi eftir að lesa um þessi jól íslenskt skáldverk sem mér finnst jafn m ikið til koma og Argóarflísina."" (Kolbrún Bergþórsdóttir, Blaðið)

"Sagan er í senn læsileg og heillandi. Hún er óður til sagnagleði, skrýtilegheita, spaugs, kynorku og endurgoðmögnunar hins vestræna heims." (Ástráður Eysteinsson, Morgunblaðið)

"Eins og svo oft áður er stíllinn hjá Sjón hnitmiðaður, myndrænn og laus við allar innistæðulausar orðalengingar. Sumar frásagnir í bókinni vekja hugrenningatengsl við gjörningalist eða leikhús því þær eru afar myndrænar. Góð lesning sem óhætt er að mæla með fyrir þá sem er tilbúnir að hleypa goðmagni og ævintýrum aftur heim í hús." (Jónas G. Allanson, www.kistan.is)

""Það verður segjast eins og er að Sjón ferst þetta glæsilega úr hendi. Hann fléttar saman goðsöguna gömlu við margar aðrar, sumar nýrri og verri, aðrar athyglisverðar. Sjón er líka meistari hinnar mildu paródíu, ef svo má segja, hinnar raunverulegu paródíu sem gefur meira í skyn og kallar á skilning lesandans til að hann skilji húmorinn. ... Það var því eitthvað fyndið strax í upphafi við þessa sögu, án þess þó að maður sé að skella upp úr; þetta gerir Sjóni líka kleift að halda í þráð alvöru og jafnvel tragíkur sem hann kynnir til leiks þegar líða fer á bókina. Persónur sem í upphafi virðast fremur hjákátlegar og yfirborðslegar fá aukna dýpt með þessu móti, eins og í lífinu fellur fólk fyrst undir þær stimpilmyndir sem við höfum í hausnum, en losnar síðan undan þeim við nánari kynni, a.m.k. sumt... ...Tungmálið í sögunni er eftirtektarvert, léttleikandi stíll Sjóns villir ekki á sér heimildir, en um leið hefur hann gripið með nákvæmlega réttum hætti niður í þýðingar Sveinbjörns Egilssonar á Hómerskviðum, svona rétt til að ná þeim svip sem á þeim textum var. Fellur þetta afbragðsvel við frásögnina þótt sögð sé af persónu um miðja síðustu öld." (Gauti Kristmansson, Víðsjá, Rás 1)