Í þessu smásagnasafni ríkir einstök stemmning. Þótt ekkert sérstakt beri til tíðinda – hér er ekki sagt frá stórviðburðum – hvílir ögrandi og munúðarfullur blær yfir hversdags lífinu sem gæðir  sögurnar kitlandi spennu.

"Sögurnar eru stuttar, stundum brotakenndar. Þær eru myndbrot eða stutt myndskeið; við sjáum og heyrum hvað persónurnar eru að gera en við komumst ekki nær þeim en það, vitum aldrei hvað bærist innra með þeim, höfum aðeins grun um það; lesandinn er því að vissu leyti tengslalaus (-lítill) líka, - kannski eins og hann sé á gægjugatinu. Guðrún Eva lætur okkur að minnsta kosti finnast við vera eitthvað annað og meira en bara lesendur." (Þröstur Helgason, Morgunblaðið)